Interimmythes (1): je verdient makkelijk veel geld

‘Het geld van anderen, c’est le moindre de mes soucis’ verzucht Ina d’Herbourgs in ‘Van Oude menschen, de dingen die voorbijgaan’, de familieklassieker van Louis Couperus. En dus heeft ze het voortdurend over geld. Deze gedroomd chique dame vraagt zich bij iedere ontmoeting af hoe groot het vermogen van haar gesprekspartner is en ze meet haar eigenwaarde eraan af. Omdat ze geleerd heeft dat over geld praten niet hoort, verkondigt ze voortdurend dat daar haar interesse niet ligt.

Toen ik er over dacht om interimmer te worden was ik heel erg met geld bezig. Ik was namelijk gewend iedere maand automatisch beloond te worden voor het werk wat ik deed en dat was een van de zekerheden die ik zou moeten loslaten. Mijn omgeving benadrukte dat ik me daar niet druk om moest maken: werk zat en je verdiende behoorlijk per uur.

Interimwerk en geld zijn vaak een verbale combi. Ja, de uurtarieven zijn niet misselijk, maar: je doet je werk in minder tijd zonder de luxe van vakantiegeld, 13e maand of doorbetaling bij ziekte. En over arbeidsongeschiktheid en pensioenopbouw hebben we het maar niet. Tot zover het vele geld. Dat valt als je de som echt maakt dus wel mee. Of tegen. Het is maar hoe je het bekijkt. 

En makkelijk is het ook al niet, dat interimwerk. Je wordt geacht snelle slagen te maken in het vervullen van je opdracht en intussen moeten de gewone processen gewoon lopen. Dus als daar wat hapert, heb je je handen vol. Maar hé: wie wil makkelijk werk? Moraal van dit verhaal: interimwerk moet je niet voor het geld doen. Je moet eigenlijk nooit iets alleen voor het geld doen. En het is misschien geen makkelijk, maar heel erg leuk werk. Waarover later meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *