Interimmythes 2: je krijgt geen band met de mensen

Laatst beluisterde ik aflevering 9 van de podcast ‘Schoolleiders’, van Maartje van der Kroef en Sven Baijens. De aflevering ging over de interimschoolleider en Freek Polter was de geïnterviewde. Freek is Mister Interim en een van de mensen met wie ik een kopje koffie heb gedronken toen ik nadacht over een stap naar het interimwerk. Ik heb in ieder geval twee dingen van dat gesprek onthouden: als interimmer moet je reizen, je werk is bijna nooit naast de deur. En: je bent altijd in de school, al je activiteiten richten zich op de binnenkant. En dat maakt het soms wel zwaar. Het reizen maakt dat je vaak vierweekse werkweek uiteindelijk in tijd toch een vijfweekse wordt. En nooit buiten spelen kan in ieder geval voor een eindverantwoordelijk schoolleider als ik beklemmend lijken. Hij noemde daarnaast heel veel leuke dingen, die in de podcast ook aan bod komen: de adrenalinerush bij binnenkomst, de relatieve onafhankelijkheid waarmee je je werk kunt doen. Je hebt geen baas, maar een opdrachtgever. Je hoeft je minder aan te trekken van gevoeligheden die er zijn, je boekt sneller merk- en zichtbare resultaten.

Aan het begin van de podcast wordt de interimmer getypeerd als ‘iemand van wie je hoopt dat je hem niet nodig hebt’, maar dat beeld nuanceert zich in het gesprek. Aan het eind van de podcast vragen de makers zich af, of ze zelf interimwerk zouden willen doen. Beiden denken na het gesprek met Freek positiever over het vak van interimmer dan ervoor. Alleen, en daar komt de mythe van deze week: ‘ik zou de band die ik nu heb met mensen wel missen.’ 

Dat is interessant. De veronderstelling is dus dat je als interimmer geen band opbouwt met de mensen met wie je werkt of dat die band minder sterk of anders is dan wanneer je ergens vast in dienst bent als schoolleider. 

Eerlijk is eerlijk: dat dacht ik eerst ook, het was een van de punten op mijn minlijstje van voor- en tegens van interimwerk. Inmiddels weet ik beter: als interimmer heb je heel erg een band met de mensen nodig om vooruitgang te boeken. Je staat middenin de school. Je bent bijvoorbeeld nooit op recepties of borrels en je hebt weinig vergaderingen en activiteiten buiten de deur. Prioriteit 1 is: investeren in een werkrelatie met de mensen. En die eerste klap is een daalder waard. Het kost wat tijd, maar dan heb je ook wat. Ik loop nu bijna vier maanden rond op de school waar ik een opdracht doe en al na een maand had ik het gevoel dat ik er thuis was. Ik voel me er allesbehalve eenzaam of alleen. Ja, ik heb een zekere onthechtheid in de benadering van het werk, maar mijn band met de mensen is zoals altijd: ik ben er, ik ben er voor hen en ik ben er ieder uur dat ik voor ze werk. En dat merk ik elke dag in wat ze me teruggeven. Dus nee, interimwerk is niet eenzaam en alleen. Het is altijd samen.

De link naar de podcast, als je hem ook wilt beluisteren: https://open.spotify.com/episode/0Bi3UCPfrEaKiht4kQHhLD?si=9879e143e1f142f8

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *